Seydou Keïta

Het werk van de Malinese fotograaf Seydou Keïta (Bamako, Mali 1921- Paris, France 2001) vond pas in de vroege jaren 90 zijn weg naar het (Westerse) publiek. Keïta was toen meer dan tien jaar met pensioen en had dus zijn hele oeuvre al bij mekaar gefotografeerd. De vroegste foto’s dateren uit de jaren 50 en brengen de samenleving van de stad Bamako in beeld.  
 Hij werd door zijn vader opgeleid als schrijnwerker maar hij kreeg in 1935 van een oom een Kodak Brownie cadeau. Later verwierf Keïta een grootformaat camera wat hem zeer gedetailleerde foto’s opleverde en hem de mogelijkheid bood om contactafdrukken te maken zonder daarbij een vergroter nodig te hebben.  
 Hij maakte vooral portretten in opdracht en hij liet zijn opdrachtgevers stereotiepposes overnemen uit Westerse magazines. We zien een trots volk met hun uitgedoste families en gebruik makend van een radio,  een klok of  ‘moderne’ objecten. Vaak zien we die attributen terugkeren en poseren de Afrikanen op hun paasbest tegen achtergronden van doeken met abstracte patronen.    Op die manier  toont Keïta tegelijkertijd een zelfbewuste Afrikaanse realiteit én een geïdealiseerd imago.  
Wat deze foto’s extra interessant maakt, is het feit dat Keïta vaak iets breder kadreerde dan we zouden verwachten. In een aantal beelden komt de setting in beeld omdat we zien waar de achtergronddoeken eindigen en de muur van de studio zichtbaar wordt. Op één van de foto’s zien we twee vrouwen en een meisje statig poseren voor een chique auto. Meer dan waarschijnlijk is er geen relatie tussen deze auto en de personen die er voor poseren maar Seydou Keïta vond dit de ideale setting om de geportretteerden meer dynamiek te geven. Net zoals de radio in Keïta’s studio, is de auto symbool voor rijkdom en vooruitgang. Door opnieuw het kader iets te ruim te nemen zien we rechts nog de arm en het halve lichaam van de eigenaar van de auto die bijna buiten beeld wacht tot de opname achter de rug is. In de reflectie van de auto is ook de fotograaf te zien.  Alles is echt en toch is het één grote constructie.

Website http://www.seydoukeitaphotographer.com/

 

 

 

 

Sally Mann

Alles aan de foto’s van Sally Mann (Lexington, VS 1951) ademt sfeer; of het nu de portretten van haar opgroeiende kinderen zijn, de natuur om haar heen of de dood en vergankelijkheid die ze op bijzondere wijze in beeld brengt.

Door te werken met technische camera’s en 19e-eeuwse fotografische processen krijgt haar werk een bijna tastbare authenticiteit. Haar unieke kijk op de wereld en de wijze waarop ze die weet te verbeelden, hebben haar één van de belangrijkste fotografen van de Verenigde Staten gemaakt.

Met de serie Immediate Family (1984 – 1994) wordt ze wereldberoemd. Tien jaar lang legt ze haar eigen kinderen vast op haar farm in Virginia, ze volgt hun ontwikkeling van kind naar puber, hoe ze zwemmen, spelen en opgroeien.

Voor de serie Deep South (1996 – 1998) gaat ze naar de zuidelijke staten, waar de geschiedenis en de Burgeroorlog alomtegenwoordig is. “Deze foto’s gaan over de rivieren van bloed, van tranen, van zweet die de Afrikaanse slaven achterlieten in de donkere grond van hun ondankbare nieuwe thuis”.

Van opgroeiende kinderen, de natuur en het aanwezige verleden, verlegt Sally Mann in de serie What Remains (2000 – 2004) haar focus naar dood en vergankelijkheid. Wanneer een voortvluchtige man zelfmoord pleegt op haar erf, raakt ze gefascineerd door het eeuwige proces waarin de natuur alles weer tot zich neemt en in normale staat terugbrengt. Ze graaft haar overleden windhond op om te fotograferen wat er nog van haar over is na 18 maanden onder de grond.

De serie Faces uit 2004 is een afsluiting na What Remains, waarmee Mann de cirkel weer rond maakt: gebruikmakend van het Collodionprocedé portretteert ze haar inmiddels volwassen kinderen.

Een groot aantal musea zijn in het bezit van haar werk, waaronder The Museum of Modern Art in New York.

Time Magazine riep haar in 2001 uit tot fotograaf van het jaar.

“One of the things my career as an artist might say to young artists is: the things that are close to you, are the things that you can photograph the best. And unless you photograph what you love, you’re not going to make good art.” – Sally Mann.

Website : http://sallymann.com/

Diane Arbus

Diane Arbus is een van die fotografen die de realiteit in vraag durfde te stellen door ze te fotograferen.
Het typische beeld van de Amerikaanse maatschappij als American Dream werd ontkracht door haar beelden van de
minder mooie kant van de maatschappij.

Vijfendertig jaar na haar dood behoort het werk van de legendarische Amerikaanse fotografe (1923-1971) nog steeds tot het meest originele en fascinerende in de geschiedenis van de twintigste-eeuwse fotografie.

Arbus is vooral bekend door haar portretten van reuzen, freaks en excentriekelingen, maar ook fotografeerde ze eenzaamheid en ouderdom, het menselijk lichaam in al zijn facetten, echtparen en het Amerika van de jaren zestig.
De portretten die voortkwamen uit haar fascinatie voor ‘de donkere kant’ van de maatschappij zijn inmiddels legendarisch.

Een selectie uit haar werk is nog tot 31 maart 2012 te zien in Tate Modern.
Je kan het ook bekijken online op deze site of bladerend door enkele boeken

Stephan Vanfleteren wint Duitse Henri Nannen Preis

In Hamburg ontving de fotograaf vrijdagavond de Henri Nannenprijs, een van Duitslands meest prestigieuze fotografieprijzen. Hij krijgt de onderscheiding ter waarde van 5.000 euro voor een zwart-wit reportage in het Zwitserse cultuurmagazine DU, waarin hij de tachtigjarige Franse illustrator-kunstenaar Tomi Ungerer in zijn atelier in Zuid-Ierland portretteerde.
“Voor de reportage ‘Es gibt was Neues hier seit gestern’ heb ik Ungerer vier dagen gevolgd. Het was erg uitzonderlijk dat we daarvoor toestemming kregen.”

Vanfleteren droeg de prijs op aan de onlangs in Libië omgekomen Tim Hetherington, die in diezelfde categorie genomineerd was. “Het voelde onwennig. Toen ik vernam dat hij overleden was, heb ik nog een brief geschreven opdat Hetherington automatisch de prijs zou krijgen. Maar de jury had voordien al in mijn voordeel beslist en kon de beslissing niet terugschroeven

België brengt heel wat interessante fotografen voort, VanfleterenDirk Braeckman en Carl De Keyzer hebben nationaal en internationaal hun verdiensten zowel op vlak van journalistieke fotografie als kunstfotografie. Stephan Vanfleteren (°1969) is van al deze fotografen misschien wel het bekendst bij het Belgische publiek. De kans is immers groot dat u zijn werk al in of op menig tijdschrift, reclameaffiche of platencover hebt gezien. Vanfleteren studeerde fotografie aan de Hogeschool Sint-Lukas Brussel. Aanvankelijk werkte hij voornamelijk voor de Vlaamse krant De Morgen, maar zijn werk verschijnt ook in magazines als Paris Match, Le Monde 2, Independent Magazine, Die Zeit, Knack, Humo en Volkskrant Magazine

Website van Vanfleteren